Natuurgeneeskunde

Natuurgeneeskunde is een geneeswijze die haar wortels heeft in de volksgeneeskunde en wordt toegepast zolang de mensheid bestaat. Sinds de oudheid hebben alle volkeren de natuur als hun leermeester en apotheek beschouwd. De natuurgeneeskunde is erop gericht het zelfgenezend vermogen van lichaam en geest te stimuleren. Een natuurgeneeskundige zoekt altijd naar de oorzaak van de klacht. Het dier moet lichamelijk, geestelijk en emotioneel in balans worden gebracht. Alleen dan kan er sprake zijn van genezing. De natuurgeneeskundige zoekt samen met de eigenaar van het dier naar de oorzaak en pakt deze aan, waardoor uiteindelijk ook de symptomen verdwijnen.
Een natuurgeneeskundige therapeut ziet het gehele dier, dus lichaam en geest, in relatie tot zijn omgeving. Deze bekijkt met andere woorden het dier vanuit een holistisch (=geheel) beeld. Als een klacht niet te heftig of te acuut is kan een natuurgeneeskundige aanpak in veel gevallen voorkomen dat een ziekte dusdanige vormen aanneemt dat regulier ingrijpen noodzakelijk is. In het geval dat het ziektebeeld wel heftig en acuut is zal een natuurgeneeskundige direct een dierenarts (laten) raadplegen. Eventueel kan in dit geval een natuurgeneesmiddel ter ondersteuning de reguliere behandeling versterken.

Natuurgeneeskunde een vak
Natuurgeneeskunde is een vak. De basis van elke natuurgeneeskundige behandeling blijft telkens het overzien van het grotere geheel en de samenhang van factoren. Bij de aanpak van het probleem wordt gezocht naar een combinatie van maatregelen, die vaak simpel zijn en in het verlengde van de natuurlijke behoeften liggen, én natuurlijke middelen die uitgezocht zijn voor het individuele dier.
Natuurgeneeskunde kan effectief ingezet worden bij onder meer (chronische) huidklachten en spijsverteringsproblemen, bewegingsproblemen, gedragsproblemen, allergieën en klachten na ziekte, operatie en vaccinatie.




<< Ga terug naar therapieën overzicht